Registratie whereaboutsfout door Dopingautoriteit is geen Awb-besluit; geen publiekrechtelijke rechtshandeling.

Rechtbank Midden-Nederland · 26 februari 2025 · Eerste aanleg - enkelvoudig · Bestuursrecht

Registratie van een gemiste dopingtest (whereaboutsfout) door de Dopingautoriteit is geen besluit in de zin van de Algemene wet bestuursrecht (art. 1:3, eerste lid). De Dopingautoriteit heeft het bezwaar terecht niet-ontvankelijk verklaard en dus is het beroep ongegrond.

Rechtsvraag

Is de registratie van een vastgestelde 'whereaboutsfout' door de Dopingautoriteit een bestuursrechtelijk besluit volgens de Algemene wet bestuursrecht (Awb)?

Regel

  • art. 1:3 Awb (definitie van een besluit als een schriftelijke beslissing van een bestuursorgaan, inhoudende een publiekrechtelijke rechtshandeling)
  • art. 5 Wuab (omschrijving van taken van de Dopingautoriteit, waaronder het bestrijden van doping in de sport)
  • art. 6 Wuab (bevoegdheden van de Dopingautoriteit ter uitvoering van het dopingcontroleproces)
  • Wereld Anti-Doping Code (WADC) (internationale normen voor dopingcontrole waaraan de Dopingautoriteit zich moet houden)

Toepassing

  • art. 1:3 Awb (definitie van een besluit als een schriftelijke beslissing van een bestuursorgaan, inhoudende een publiekrechtelijke rechtshandeling) De rechtbank oordeelt dat de registratie van een 'whereaboutsfout' niet voldoet aan de definitie van een besluit zoals bedoeld in art. 1:3 Awb, omdat het geen publiekrechtelijke rechtshandeling betreft. Hoewel de Dopingautoriteit een bestuursorgaan is en de beslissing schriftelijk is, berust de registratie niet op een publiekrechtelijke grondslag maar op verenigingsrecht. De registratie is een feitelijke handeling binnen het dopingcontroleproces en niet een besluit met publiekrechtelijke gevolgen. (Rechtsoverwegingen 9, 19)
  • art. 5 Wuab (omschrijving van taken van de Dopingautoriteit, waaronder het bestrijden van doping in de sport) De taken van de Dopingautoriteit omvatten het bestrijden van doping en het uitvoeren van het dopingcontroleproces, zoals beschreven in art. 5 Wuab. Echter, de wetgever heeft deze taken bedoeld als begrenzing en niet als uitbreiding van bevoegdheden. De registratie van een 'whereaboutsfout' valt niet onder de publiekrechtelijke taken en bevoegdheden die de wet aan de Dopingautoriteit toekent. (Rechtsoverwegingen 12, 18, 23)
  • art. 6 Wuab (bevoegdheden van de Dopingautoriteit ter uitvoering van het dopingcontroleproces) De bevoegdheden van de Dopingautoriteit zijn gericht op het operationele aspect van dopingcontrole, zoals het afnemen en analyseren van lichaamsmonsters. De bevoegdheid om sporters te verplichten zich beschikbaar te houden voor controle is gebaseerd op de WADC en heeft een civielrechtelijk karakter. De registratie van een 'whereaboutsfout' is daarom geen publiekrechtelijke handeling. (Rechtsoverwegingen 13, 17)
  • Wereld Anti-Doping Code (WADC) (internationale normen voor dopingcontrole waaraan de Dopingautoriteit zich moet houden) De WADC regelt dat sporters hun beschikbaarheid moeten opgeven, en een 'whereaboutsfout' kan leiden tot een dopingovertreding. De Dopingautoriteit handelt binnen een systeem van verenigingsrecht en publiekrecht, maar de registratie van een 'whereaboutsfout' berust op de WADC en niet op een nationale publiekrechtelijke regeling. Hierdoor is de handeling civielrechtelijk van aard. (Rechtsoverwegingen 15, 17)

Conclusie

De rechtbank concludeert dat de registratie van een 'whereaboutsfout' door de Dopingautoriteit geen bestuursrechtelijk besluit is volgens de Awb. Het bezwaar van de eiser is daarom terecht niet-ontvankelijk verklaard. De registratie is een feitelijke handeling binnen het dopingcontroleproces zonder publiekrechtelijke grondslag.

Wetsartikelen

Tijdlijn

  1. 24-02-2022 Eiser was niet aanwezig op de door hem opgegeven locatie voor een dopingtest, waardoor hij een whereaboutsfout maakte.
  2. 12-04-2022 De Dopingautoriteit besliste om de gemiste dopingtest als een definitieve whereaboutsfout te registreren na de zienswijze van de eiser.
  3. 26-01-2023 De Dopingautoriteit verklaarde het bezwaar van de eiser tegen de registratie van de whereaboutsfout ongegrond.
  4. 23-02-2024 De Dopingautoriteit herzag het eerdere besluit en verklaarde dat de registratie van een whereaboutsfout geen bestuursrechtelijk besluit is, waardoor het bezwaar niet-ontvankelijk werd verklaard.
  5. 10-12-2024 De rechtbank behandelde het beroep van de eiser tegen het herzien besluit van de Dopingautoriteit.
  6. 26-02-2025 De rechtbank verklaarde het beroep tegen het besluit van 23 februari 2024 ongegrond en bevestigde dat de registratie van een whereaboutsfout geen bestuursrechtelijk besluit is. Tevens werd het beroep tegen het besluit van 26 januari 2023 niet-ontvankelijk verklaard.