Hoornse Taart (ECLI:NL:HR:1911:1)

Voorbedachte rade kan worden afgeleid uit nalaten om een dodelijke gebeurtenis te voorkomen.

Hoge Raad · 19 juni 1911 · Cassatie · Strafrecht

Hoornse taart.

Rechtsvraag

Of de verdachte schuldig is aan moord en poging tot moord met voorbedachten rade, ondanks dat zijn beweegreden uitsluitend was om één persoon te doden.

Regel

  • art. 45, Wetboek van Strafrecht (poging tot misdrijf)
  • art. 55, Wetboek van Strafrecht (samenloop van strafbare feiten)
  • art. 289, Wetboek van Strafrecht (moord)
  • art. 211, Wetboek van Strafvordering (inhoud dagvaarding)
  • art. 214, Wetboek van Strafvordering (bewijsvoering)
  • art. 216, Wetboek van Strafvordering (bewijsvoering)
  • art. 221, Wetboek van Strafvordering (bewijsvoering)
  • art. 223, Wetboek van Strafvordering (bewijsvoering)
  • art. 239, Wetboek van Strafvordering (inhoud vonnis)
  • art. 247, Wetboek van Strafvordering (inhoud vonnis)
  • art. 391, Wetboek van Strafvordering (bewijsvoering)
  • art. 392, Wetboek van Strafvordering (bewijsvoering)
  • art. 403, Wetboek van Strafvordering (inhoud vonnis)
  • art. 407, Wetboek van Strafvordering (inhoud vonnis)

Toepassing

  • art. 45, Wetboek van Strafrecht (poging tot misdrijf) De verdachte heeft een poging tot moord ondernomen door een taart te vergiftigen met de intentie deze naar [betrokkene 1] te sturen, met het doel hem te doden. Het misdrijf werd niet voltooid omdat [betrokkene 1] niet van de taart at.
  • art. 55, Wetboek van Strafrecht (samenloop van strafbare feiten) De verdachte werd schuldig bevonden aan zowel moord op [slachtoffer] als poging tot moord op [betrokkene 1], aangezien de vergiftigde taart bedoeld was voor meerdere personen die ervan zouden kunnen eten.
  • art. 289, Wetboek van Strafrecht (moord) De verdachte werd schuldig bevonden aan moord op [slachtoffer] omdat zij stierf door het vergif in de taart, en de verdachte had voorbedachte rade omdat hij wist dat meerdere mensen van de taart konden eten.
  • art. 211, Wetboek van Strafvordering (inhoud dagvaarding) De dagvaarding bevatte de nodige details over de beschuldiging van moord en poging tot moord, inclusief de omstandigheden en intenties van de verdachte.
  • art. 214, Wetboek van Strafvordering (bewijsvoering) Het Hof baseerde zijn oordeel op verschillende bewijsmiddelen, waaronder de verklaring van de verdachte en de omstandigheden rondom de verzending van de taart.
  • art. 216, Wetboek van Strafvordering (bewijsvoering) De bewijsmiddelen omvatten de overtuiging van de verdachte dat de taart dodelijk zou zijn voor iedereen die ervan at, en zijn nalatigheid om de verzending te stoppen.

Conclusie

De Hoge Raad verwierp het beroep en bevestigde het arrest van het Gerechtshof te Amsterdam. De verdachte werd schuldig bevonden aan moord en poging tot moord met voorbedachten rade, omdat zijn plan om [betrokkene 1] te doden tevens het risico inhield dat andere personen, waaronder [slachtoffer], zouden worden vergiftigd.

Partijen en standpunten

  • Eiser: [requirant]
  • Gedaagde: [het Openbaar Ministerie]

De eiser stelde dat het arrest van het hof onvoldoende met redenen was omkleed en dat het hof ten onrechte een opgave van de eiser als erkentenis beschouwde.

Het Openbaar Ministerie argumenteerde dat de eiser schuldig was aan moord en poging tot moord, met voorbedachten rade, door het verzenden van een vergiftigde taart.

Wetsartikelen

Tijdlijn

  1. 28-09-1910 Op 28 september 1910 kocht de requirant een taart in Haarlem en vergiftigde deze met een letale hoeveelheid arsenietrioxyde (rattenkruid), dat hij uit Hoorn had meegenomen.
  2. 28-09-1910 De requirant verzond de vergiftigde taart op dezelfde dag per van Gend en Loos en Hollandsche IJzeren Spoorwegmaatschappij naar het adres van betrokkene 1, marktmeester, Groote Oost te Hoorn.
  3. 29-09-1910 De vergiftigde taart werd op 29 september 1910 bezorgd en aangenomen op het adres van betrokkene 1.
  4. 29-09-1910 Op de namiddag van 29 september 1910 at het slachtoffer, de huisvrouw van betrokkene 1, van de vergiftigde taart.
  5. 30-09-1910 Het slachtoffer overleed op 30 september 1910 als gevolg van arsenicumvergiftiging.
  6. 13-12-1910 De Arrondissements-Rechtbank te Alkmaar veroordeelde de requirant op 13 december 1910 wegens moord en poging tot moord.
  7. 09-03-1911 Het Gerechtshof te Amsterdam vernietigde op 9 maart 1911 het vonnis van de Arrondissements-Rechtbank te Alkmaar, sprak de requirant gedeeltelijk vrij, maar veroordeelde hem toch wegens moord en poging tot moord tot levenslange gevangenisstraf.
  8. 19-06-1911 De Hoge Raad verwierp op 19 juni 1911 het beroep in cassatie van de requirant tegen het arrest van het Gerechtshof te Amsterdam, waarmee de veroordeling tot levenslange gevangenisstraf definitief werd.